koncepcja-bobath

Koncepcja Bobath

Koncepcja Bobath jest charakterystycznym podejściem do badania i leczenia osób z zaburzeniami ruchu, funkcji i kontroli posturalnej spowodowanymi uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego.

Koncepcja Bobath została opracowana przez Bertę i Karela Bobath w latach 40 ubiegłego wieku. Początkowo była ona wykorzystywana w pracy z dziećmi z mózgowym porażeniem dziecięcym. Po pewnym czasie wypracowano rozwiązania które umożliwiły zastosowanie koncepcji w rehabilitacji dorosłych chorych z neurogennymi zaburzeniami ruchu. Od tamtego czasu koncepcja Bobath spopularyzowała się i zyskała uznanie w wielu ośrodkach na świecie. Zasady postępowania terapeutycznego wypracowane w toku jej rozwoju zmieniły oblicze terapii pacjentów z chorobami ośrodkowego układu nerwowego.

Od samego początku twórcy koncepcji podkreślali że terapia nie może być zestawem ćwiczeń „przepisywanym” pacjentowi. Przeciwnie, powinna być zbudowana z szerokiego wachlarza technik, które muszą być modyfikowane i dostosowywane do zmieniających się potrzeb pacjenta.

Cele koncepcji Bobath obejmują:

  • wspieranie samodzielności pacjentów
  • rozpoznanie problemów pacjenta na poziomie uczestnictwa w życiu społecznym
  • rozpoznanie ograniczeń aktywności ruchowej oraz ich podłoża na poziomie strukturalnym
  • wpływanie na źródła ograniczeń funkcjonalnych
  • poprawę jakości życia pacjentów

Powyższe  cele osiągane są poprzez:

  • wczesne rozpoczęcie terapii
  • włączanie w aktywności porażonych części ciała
  • poprawę aktywności poprzez specyficzne zadania ruchowe
  • regulację napięcia mięśniowego
  • unikanie patologicznych wzorców ruchowych
  • torowanie fizjologicznych ruchów
  • torowanie prawidłowych mechanizmów kontroli równowagii
  • wykorzystanie środków zaopatrzenia ortopedycznego
  • włączenie krewnych chorego
  • dostosowanie pomocy do potrzeb pacjenta
  • uwzględnienie czynników środowiskowych w terapii
  • współpracę z lekarzami, neuropsychologami, neurologopediami i innymi specjalistami ważnymi z perspektywy zaburzeń funkcjonalnych dotyczących pacjenta.